اشاره

به همین گونه شعر می‌نویسم

مدادم را در دستم می‌گیرم

و می‌نویسم باران.

دیگر پروانه و باد خود می‌دانند پاییز است یا بهار

من تنها گاه‌گاهی خورشیدی از گوشه‌ی چشمم به جانب‌شان می‌فرستم

و اگر توفانی برخیزد و آب‌ها و برگ‌های سیاه را با خود ببرد، با من نیست

به همان‌گونه که اکنون گل سرخی بر یقه‌ی پیراهن‌تان روییده‌ست.

 

"شمس لنگرودی"

 از مجموعه: در مهتابی دنیا

/ 3 نظر / 24 بازدید
آزاده

[گل][گل][گل]

سپیده

آنچه آدم ها را در کنار هم نگه می دارد؛ شباهت هایشان نیست؛ درک و شعورشان نسبت به تفاوت هایشان است ...[تایید]

shalizeh

[لبخند]